Չկայացած հայկական էքսպրեսիոնիզմը

Իսկական արվեստն արտահայտում է ժամանակի տրամադրությունները, շունչն ու դարաշրջանի էությունը:

Էքսպրեսիոնիզմը 20-րդ դարի առաջին տասնամյակներում է առաջացել, հիմնականում՝ Գերմանիայում և Ավստրիայում, հատկապես՝ առաջին համաշխարհայինից հետո, երբ Գերմանիայում ու Ավստրիայում տիրում էր հուսահատություն, հուսալքությաւն, վախ, անորոշություն և արտահայտում էր հեղինակի տրամադրությունը: Դա նաև պատերազմում պարտության հետևանքն էր՝ կորուսյալ սերնդի զգացմունքները: Ինչպես մեր օրերի «դասականն» է ասել՝ պատերազմել են հանուն ոչնչի:

Էքսպրեսիոնիզմն արտահայտվում էր նկարչության, գրականության, ֆիլմարվեստում, ճարտարապետության, երաժշտության մեջ, դրա վառ օրնակը Կաֆկան է, կամ նորվեգիացի Էդվարդ Մունկի «Ճիչ» նկարը:

Վախ, անորոշություն, հուսահատություն, կողմնորոշիչների վերացում, անվստահություն վաղվա օրվա հանդեպ՝ այսօրվա Հայաստանի բնութագիրն է: Էքսպրեսիոնիզմն արտահայտվում է նաև քաղաքական կյանքում՝ անորոշության մեջ թաղված, հուսահատված քաղաքական թիմեր ու գործիչներ:

Քանի որ Հայաստանում արվեստն ու հանրության տրամադրությունները միմյանցից ինքնավար են ու քիչ կապ ունեն միմյանց հետ, դրա համար արվեստում դա չի արտահայտվում, միայն քաղաքական կյանքում ու սոցցանցերում ենք դա տեսնում:

Ստեփան Դանիելյան

Մեկնաբանություններ